Eindelijk nieuw werk van Chris Isaak, en eigenlijk is de oogst natuurlijk veel te karig: drie mooie liedjes op een totaal van veertien. Toch is Mr. Lucky een cd om een tijdje blij mee te zijn, want die stem maakt zo veel goed. Op zijn achtste studioalbum zingt de Amerikaan zoals alleen hij dat kan en zijn held Roy Orbison dat kon. Met meer melancholie in een lettergreep dan menigeen niet eens of hooguit met moeite in een heel oeuvre kan leggen. En met die prachtige snik in die soms overslaande stem met lange uithalen waarmee hij zoveel hartzeer eruit gooit. Zijn sound is nauwelijks veranderd. Oude school rock & roll flirt met country & western, tweemaal in (suffe) duetten met Trisha Yearwood en Michelle Branch. De eerste drie liedjes zijn dik in orde, vooral als de geest van Orbison opzichtig rondwaart in ‘You don’t cry like I do’. Daarna zakt ‘Mr. Lucky’ in. Maar het is goed dat die smachtende stem weer klinkt na zeven jaar, ondanks de vele niets-aan-de-hand deuntjes en het ontbreken van een opvolger voor ‘Wicked game’ [leidschdagblad/MuziekNu.nl].